M. Said Yalçın

Söz Vermek Kolay, Sözünün Eri Olmak Zor

M. Said Yalçın

İnsan hayatında en kıymetli sermaye ne makamdır ne de unvandır. En büyük sermaye, sözdür. Çünkü insanın karakteri, verdiği sözün arkasında durduğu kadar değerlidir.

Herkes sözünün eri olmalıdır. İster bir siyasi partinin il başkanı, ister milletvekili, ister bir sivil toplum kuruluşunun ya da derneğin başkanı olsun... Makamlar gelip geçicidir ama verilen sözler hafızalarda kalır.

Bugün kısa bir Malatya yolculuğuna çıkalım...

İlk durağımız AK Parti Malatya İl Başkanı Ali Bakan.

Konteyner Basın Merkezi'ni ziyaret ettiğinde, Boztepe'de çocukluğumuzun geçtiği mahalleden biri olması nedeniyle kendisine ayrı bir yakınlık hissettim. O gün açık bir şekilde, "Kimseyi aratmayın, beni doğrudan arayın. Dönüş yaparım." dedi.

Peki sonra ne oldu?

Defalarca aramama rağmen tek bir geri dönüş olmadı. Yardımcısı Burak Bey ise sürekli farklı gerekçelerle bizi oyalamayı tercih etti.

Yarın biri çıkıp "Programı çok yoğundu." diyebilir.

Ben de derim ki; geçin bunları...

Bir insanı aramak iki saniye sürer. "Olur" demek de iki saniye, "Olmaz" demek de iki saniye...

Asıl mesele zaman değil, verilen değerdir.

Geri dönüş yapmamak, karşınızdaki insanın zamanına ve emeğine saygı göstermemektir.

Gelelim AK Parti Malatya Milletvekili Bülent Tüfenkci'ye...

Konteyner ziyaretinde yerel basının yaşadığı ekonomik ve kurumsal sıkıntıları tek tek anlattık.

"Yerel basına sahip çıkılmalı." dedik.

Aradan zaman geçti.

Bir gelişme oldu mu?

Maalesef hayır.

AK Parti Malatya Milletvekili Abdurrahman Babacan'a da aynı talepleri ilettik.

Yerel basının ayakta kalma mücadelesini anlattık.

Sonuç?

Yine sessizlik...

Sanki Malatya'nın değil, Avrupa'nın milletvekili gibi uzaktan izleyen bir tablo...

AK Parti Malatya Milletvekili İnanç Siraç Kara Ölmeztoprak...

İlk dönemlerde yerel basına gösterdiği ilgiyi takdir etmiştik.

Üç ayda bir ziyaret eder, dinler, not alırdı.

Fakat son dönemde ne olduysa oldu.

Telefonlara dönüş yok.

Mesajlara cevap yok.

Ziyaretler yok.

İnsan ister istemez şu soruyu soruyor:

Yoksa yerel basın arasında bir ayrıştırma mı başladı?

Eğer öyleyse bunun kazananı olmaz.

Çünkü basın, yakın olanı değil; herkesi eşit göreni unutmaz.

Sayın Valimizi ziyaretimizde de aynı konuyu gündeme getirdik.

Yerel basının yaşadığı sıkıntıları anlattık.

Çözüm önerilerimizi sunduk.

Ancak bugüne kadar somut bir adım görebilmiş değiliz.

İşin özü şudur...

Malatya'nın yerel basını bugün kendi kaderine terk edilmiş durumdadır.

Depremi yaşadı.

Ekonomik darboğazı yaşadı.

Reklam gelirleri düştü.

Resmî ilan sistemi değişti.

Buna rağmen hâlâ ayakta kalmaya çalışıyor.

Fakat ne yazık ki en çok "Yerel basın çok önemli." diyenlerden yeterli desteği göremiyor.

Mikrofon uzatılırken hatırlanan, seçim dönemlerinde kapısı çalınan, fotoğraf karesine ihtiyaç duyulunca aranan yerel basın; iş destek vermeye gelince yalnız bırakılıyor.

Oysa demokrasi sadece sandıkta değil, güçlü bir yerel basınla da yaşar.

Verilen sözler tutulmadığında sadece güven kaybolmaz.

İnandırıcılık da kaybolur.

Çünkü siyasetin de yöneticiliğin de en sağlam referansı, sözdür.

Ve unutulmamalıdır ki...

İnsan makamıyla değil, sözünün arkasında durduğu kadar büyüktür.

Yazarın Diğer Yazıları