İnsan hayatının en büyük dönüm noktalarından biri, kalabalıkların içinde yalnız kalmayı değil, kimseye ihtiyaç duymadan ayakta durabilmeyi öğrenmesidir. Çünkü bir insan kendi kendine yetmeyi öğrendiğinde, başkasının varlığına bağımlı yaşamaktan vazgeçer. Artık kimsenin gitmesi onu yıkmaz, kimsenin susması onu susturmaz, kimsenin yokluğu hayatını karartmaz.
Hayat insana bazı gerçekleri kitaplardan, öğütlerden ya da başkalarının anlattıklarından öğretmez. Bazı dersler vardır ki ancak yaşandığında anlaşılır. İnsan bazen en çok güvendiği kişiler tarafından yarı yolda bırakıldığında, en çok ihtiyaç duyduğu anda yalnız kaldığında ve kendisini kimsenin anlamadığını hissettiğinde öğrenir hayatın gerçek yüzünü.
İşte o anlarda insanın içinde bir şeyler değişmeye başlar. Önceleri bir telefon bekleyen, bir mesajla mutlu olan, birinin ilgisini kaybetmemek için kendi doğrularından vazgeçen insan, zamanla kendi değerini başkalarının davranışları üzerinden ölçmemeyi öğrenir.
Çünkü hayatın en ağır sınavlarından biri, varlığına alıştığın insanların yokluğuna alışmaktır.
Bir zamanlar onsuz yapamayacağını düşündüğün insanların hayatından çıkması, ilk başta büyük bir boşluk yaratır. Ancak zaman geçtikçe insan fark eder ki hayat, birilerinin varlığına bağlı olarak devam etmiyor. Güneş yine doğuyor, gün yine bitiyor, hayat bütün zorluklarına rağmen akıp gidiyor.
Ve insan, en sonunda kendi kendine yetebildiğini görüyor.
Yalnızlık bazen insanın en büyük öğretmenidir
Tek başına kalmak herkesin harcı değildir. Çünkü yalnızlık yalnızca etrafında kimsenin bulunmaması anlamına gelmez. Bazen onlarca insanın arasında da yalnız hissedersin. Bazen en yakın bildiğin insanın yanında bile kendini anlatacak bir kelime bulamazsın.
Ancak kendi yalnızlığıyla yüzleşebilen insan, zamanla güçlü bir karakter inşa eder.
Kimseden medet ummadan sorunlarını çözmeyi, düştüğünde kendi elinden tutmayı, kırıldığında kendisini onarmayı ve yeniden ayağa kalkmayı öğrenir.
Bu süreç kolay değildir. Geceleri içine atılan cümleler, kimseye anlatılmayan kırgınlıklar, sessizce verilen mücadeleler vardır. Dışarıdan bakıldığında her şey yolunda görünürken, insanın içinde kopan fırtınaları çoğu zaman kimse bilmez.
Ama işte o görünmeyen mücadeleler, insanın karakterini şekillendirir.
Bir süre sonra insan şunu anlar: Her zor anında yanında olacak birini beklemek yerine, kendi ayaklarının üzerinde durabilmek çok daha büyük bir güvendir.
Bir insanın yokluğuyla korkutulması, ona bağımlı olmasına bağlıdır
İlişkilerde, arkadaşlıklarda ve hatta aile bağlarında zaman zaman insanların birbirlerine karşı en büyük kozlarından biri yoklukları olur.
"Ben olmazsam ne yaparsın?"
"Ben gidersem kiminle kalırsın?"
"Bir gün beni kaybedersen değerimi anlarsın."
Bu cümleler kimi zaman öfkeyle, kimi zaman üstünlük kurma isteğiyle söylenir. Ancak karşısındaki insan hayatın zorluklarıyla tek başına mücadele etmeyi öğrenmişse, bu sözlerin eskisi kadar etkisi olmaz.
Çünkü o insan artık birinin gitmesiyle hayatının sona ermeyeceğini bilir.
Elbette sever, bağlanır, değer verir. Birlikte yürüdüğü insanın yanında olmasını ister. Güzel bir dostluğun, samimi bir arkadaşlığın ve güven duyduğu bir ilişkinin kıymetini bilir. Fakat bütün bunları yaparken kendisinden vazgeçmez.
İşte asıl mesele de budur.
Birini sevmek başka, onsuz yaşayamayacağını düşünmek başkadır. Bir insanın hayatında yer almak başka, onun hayatının tamamı olmak bambaşkadır.
Kendi değerini bilen insan, kimsenin hayatında kalabilmek uğruna kişiliğinden ödün vermez. Gitmek isteyenin yolunu kesmez, kalmak istemeyene kendisini zorla sevdirmez.
Çünkü bilir ki zorla sürdürülen hiçbir bağ, gerçek bir bağlılık değildir.
Herkesin gidişi bir kayıp, bazen de bir başlangıçtır
İnsan hayatında bazı gidişler vardır ki ilk anda yıkım gibi görünür. Yıllarca emek verdiğin bir dostluk sona erer, güvendiğin bir insan sırtını döner ya da hayatının merkezine koyduğun biri bir gün hiçbir açıklama yapmadan uzaklaşır.
İlk günlerde insan kendisini sorgular.
Nerede yanlış yaptım? Neden böyle oldu? Biraz daha sabretseydim değişir miydi? Daha fazla çaba gösterseydim kalır mıydı?
Oysa bazen sorun insanın yeterince çaba göstermemesi değildir. Bazen karşısındaki insanın kalmak istememesidir.
İşte bunu kabul edebilmek, olgunlaşmanın en önemli adımlarından biridir.
Her gidenin ardından kendini suçlamak, her terk edilişi kendi eksikliğin olarak görmek insanı tüketir. Oysa herkesin hayatında kalmak zorunda olduğun gibi bir kural yoktur. Senin de herkesin hayatında kalmak gibi bir mecburiyetin bulunmaz.
Bazı insanlar hayatına bir şeyler öğretmek için girer, bazıları ise sadece bir süreliğine eşlik eder.
Önemli olan, gidenlerin ardından kendini kaybetmemektir.
Güçlü insan hiç kimseye ihtiyaç duymayan değil, kendini kaybetmeyendir
Burada önemli bir ayrım var: Tek başına yaşamayı öğrenmek, insanlardan uzaklaşmak ya da kimseye güvenmemek değildir.
İnsan sosyal bir varlıktır. Sevilmeye, anlaşılmaya, paylaşmaya ve güvenmeye ihtiyaç duyar. Hayatın güzelliği de zaten doğru insanlarla kurulan samimi bağlarda saklıdır.
Ancak güçlü insan, bu bağların hiçbirini kendi varlığının önüne koymaz.
Birinin sevgisiyle değerli, ilgisiyle mutlu, varlığıyla güçlü olduğunu düşünmez. Çünkü kendi değerini başkalarının kendisine nasıl davrandığına göre belirlemez.
İşte bu yüzden bazı insanlar vardır; yanlarında olduğunda hayatına güzellik katarlar ama gittiklerinde hayatını karartamazlar.
Onları severler ama kendilerini unutarak değil. Özlerler ama gururlarını ayaklar altına alarak değil. Kırılırlar ama kırıldıkları yerde ömür tüketerek değil.
Çünkü kendilerine de değer vermeyi öğrenmişlerdir.
Kimseye muhtaç olmadan yaşamak, kimseyi hayatında istememek değildir
Hayatın en güzel dengesi belki de burada saklıdır.
İnsan yanında birilerinin olmasını isteyebilir. Güzel günlerini paylaşacağı, kötü günlerinde omuz vereceği, bir fincan kahvenin hatırını bilecek dostlar arayabilir. Bunların hiçbirinde yanlış bir şey yoktur.
Ancak insanın bütün mutluluğunu tek bir kişiye bağlaması, bütün umutlarını bir başkasının davranışlarına teslim etmesi büyük bir yanılgıdır.
Çünkü insanlar değişir, şartlar değişir, hayatın yönü değişir.
Bugün yanında olan yarın uzaklaşabilir. Bugün söz veren yarın sözünü unutabilir. Bugün seni dünyanın merkezine koyan biri, yarın kendi yoluna gidebilir.
Bu nedenle insanın en sağlam dayanağı, kendi karakteri, iradesi ve hayata karşı geliştirdiği duruş olmalıdır.
Kimseye yük olmadan yaşamak güzeldir ama gerektiğinde yardım istemekten utanmamak da bir erdemdir. Güçlü olmak, hiçbir zaman yorulmamak değil; yorulduğunda yeniden devam edebilmektir.
Ben yalnız kalmaktan değil, kendimden vazgeçmekten korkarım!
Hayat insana zamanla çok şey öğretir. Herkese aynı değeri vermemeyi, her söze inanmamayı, her gülümsemenin samimiyet taşımadığını ve her kalabalığın dostluk anlamına gelmediğini...
En önemlisi de insan, kendi kıymetini bilmediği yerde başkalarının kıymet bilmesini beklemenin ne kadar yorucu olduğunu anlar.
Bir noktadan sonra kimsenin aramaması eskisi kadar üzmez, kimsenin gelmemesi hayatı durdurmaz, kimsenin gitmesi dünyayı başına yıkmaz.
Çünkü insan kendiyle yaşamayı öğrenmiştir.
Artık birilerinin gölgesinde durmaya, birilerinin onayını almaya, birilerinin sevgisini kaybetmemek için susmaya ihtiyacı yoktur.
Yanında olanın değerini bilir, gidene de yol verir. Seveni sever, saygı duymayanla arasına mesafe koyar. Kimseye düşmanlık beslemez ama kimsenin kendisine istediği gibi davranmasına da izin vermez.
Unutulmamalıdır ki insanın en büyük özgürlüğü, kendi hayatının kontrolünü başkasının eline bırakmamasıdır.
Çünkü tek başına hayatı öğrenen insanı, kimse yokluğuyla korkutamaz. O, yalnız kalmanın ne demek olduğunu da bilir, yeniden başlamanın ne kadar güçlü bir irade gerektirdiğini de...
Ve belki de hayatın en güzel cümlesi şudur:
"Benim hayatımda olman bir tercihtir, hayatımın devam etmesi ise senin varlığına bağlı değildir. Seninle güzel olan günlerim de oldu, sensiz öğrendiğim çok şey de... Ama artık biliyorum ki ben, kimse gitmesin diye kendimden vazgeçecek biri değilim."