“Seveceksen beni, kırıp dökmeden sev… Çünkü ben kırılıp döküldükçe, içimde sen parçalanacaksın.”
Bazı cümleler vardır; söylenip geçilmez. İnsanın içine dokunur, sessizce bir köşeye yerleşir ve zaman geçtikçe anlamı daha da büyür. İşte bu cümle de onlardan biri…
Çünkü sevgi, yalnızca güzel sözlerden, birlikte geçirilen zamandan ya da “seni seviyorum” demekten ibaret değildir. Sevgi; karşındaki insanın kalbine nasıl dokunduğunu bilmek, söylediğin bir sözün onda nasıl yankılanacağını düşünmek, öfkenin arkasına saklanıp sevdiğin insanı incitmemeyi öğrenmektir.
Bir insanı sevmek kolaydır belki. Asıl mesele, onu incitmeden sevebilmektir.
Hayat zaten insanı yeterince kırıyor.
Dost bildiklerinden gelen hayal kırıklıkları, yarım kalmış hikâyeler, tutulmayan sözler, beklenmedik vedalar, suskunluklar, yanlış anlaşılmalar… İnsan, dışarıdan ne kadar güçlü görünürse görünsün, içinde taşıdığı kırıkları herkesten saklayabilir.
Ama sevdiği insanın yanında başka türlüdür.
Orada savunmasızdır.
Orada bir bakışa, bir söze, bir susuşa bile anlam yükler.
Çünkü insan en çok, değer verdiği kişiden incinir.
Yabancının söylediği bir söz bazen kulağımızdan girip geçer. Ama sevdiğimiz insanın ağzından çıkan küçücük bir cümle, günlerce zihnimizde dolaşabilir. Çünkü mesele söylenen sözün büyüklüğü değil, söyleyen kişinin kalbimizdeki yeridir.
Bu yüzden sevgi biraz da sorumluluktur.
Sevdiğiniz insanın kalbine emanetçi olmaktır.
Onun size açtığı yaraları, öfkelendiğiniz bir gün silah gibi kullanmamaktır.
Onun en büyük korkularını, en hassas noktalarını, geçmişte yaşadığı acıları bilip bunları tartışmaların ortasında koz olarak ortaya koymamaktır.
Çünkü gerçek sevgi, insanın zayıf taraflarını keşfedip oradan vurmak değil; o zayıflıkları bilip daha dikkatli davranabilmektir.
Bir insanı seviyorsanız, onu değiştirmeye çalışmadan önce anlamaya çalışın.
Her davranışının altında başka bir hikâye olabileceğini unutmayın.
Belki susmasının sebebi kırgınlıktır.
Belki uzaklaşmasının sebebi sevgisizlik değil, yorulmuş olmasıdır.
Belki bazı şeyleri tekrar tekrar anlatmasının nedeni anlaşılmak istemesidir.
Belki de “bir şey yok” demesinin arkasında, anlatmaya cesaret edemediği koca bir dünya vardır.
İnsanları yalnızca söyledikleriyle değil, söyleyemedikleriyle de anlamaya çalışmak gerekir.
Çünkü bazen en büyük çığlıklar sessizlikte saklıdır.
Ve bazen insan “git” derken aslında “beni bırakma” demektedir.
Elbette sevgi, her şeyi sineye çekmek değildir.
Kırılmamak uğruna kendinden vazgeçmek, sürekli susmak, yapılan her yanlışı affetmek ya da bir ilişkinin bütün yükünü tek başına taşımak da sevgi değildir.
Sevgi karşılıklıdır.
Saygı ister.
Güven ister.
Sadakat ister.
Ve en önemlisi, özen ister.
Bir insanı sevmek, onun kalbini istediğiniz zaman kırabileceğiniz anlamına gelmez.
Tam tersine, sevdiğiniz için daha dikkatli olmanız gerekir.
Çünkü bir kalp kırıldığında yalnızca o an yaşanan tartışma kaybolmaz. Söylenen bazı sözler insanın zihninde kalır. Özür dilense bile izi bazen uzun süre silinmez.
“Sinirliydim, söylediklerimi kastetmedim.”
Belki gerçekten kastetmediniz.
Ama karşınızdaki insan duydu.
Ve bazı cümlelerin geri dönüşü yoktur.
İnsan, sevdiği kişinin kendisine söylediği ağır sözleri zamanla affedebilir; fakat o sözlerin içinde bıraktığı duyguyu unutmak her zaman kolay değildir.
Bu nedenle sevmek, sadece güzel günlerde el ele yürümek değildir.
Asıl sevgi, kötü bir günün ortasında bile karşındakinin kalbini koruyabilmektir.
Tartışırken bile sınırı bilmektir.
Öfkeliyken bile hakaretten uzak durmaktır.
Kızgınken bile geçmişin defterlerini açmamaktır.
Ve en önemlisi, “Nasıl olsa beni seviyor” rahatlığına kapılmamaktır.
Çünkü bazen insanlar, en çok sevdikleri kişiyi en çok incitir.
Nasıl olsa gitmez diye düşünür.
Nasıl olsa affeder diye susmaz.
Nasıl olsa sever diye kırar.
Ama her kalbin bir dayanma noktası vardır.
Her insanın içinde bir “yeter” cümlesi saklıdır.
Ve bazen en çok seven insan, en sessiz giden insan olur.
İşte o zaman insanın elinde yalnızca pişmanlık kalır.
“Keşke biraz daha dikkat etseydim…”
“Keşke o cümleyi kurmasaydım…”
“Keşke onu dinleseydim…”
“Keşke kırmak yerine sarılsaydım…”
Fakat hayatın en acı taraflarından biri şudur:
Bazı “keşke”lerin telafisi yoktur.
Bu yüzden seviyorsanız bugün sevin.
Yanınızdaysa kıymetini bugün bilin.
Konuşabiliyorsanız bugün konuşun.
Sarılabiliyorsanız bugün sarılın.
Özür dilemeniz gerekiyorsa gurur yapmadan özür dileyin.
Çünkü insan, kaybettikten sonra kıymet bilen değil; yanındayken kıymet bilen olmalıdır.
Ve belki de sevginin en güzel tanımı budur:
“Ben seni seviyorum” demekten önce,
“Ben seni incitmemeye dikkat ediyorum.”
Çünkü aşk yalnızca kalbe dokunmak değildir.
Kalbe dokunduktan sonra orada iz bırakırken dikkatli olmaktır.
Bir insanın hayatına giriyorsanız, onun geçmişte taşıdığı yaraları da hesaba katmalısınız. Sizden önce yaşadığı acıların sorumlusu olmayabilirsiniz; ama sizden sonra yaşayacağı acıların sebebi olmamayı seçebilirsiniz.
İşte gerçek sevgi biraz da budur.
Sevecekseniz beni, kırıp dökmeden sevin.
Çünkü ben kırıldıkça yalnızca ben eksilmeyeceğim.
İçimde size dair kurduğum güzel düşünceler de eksilecek.
Size duyduğum güven azalacak.
Sizinle ilgili hayallerim birer birer susacak.
Ve bir gün, belki hâlâ sizi seviyor olsam bile, size eskisi gibi bakamayacağım.
Çünkü insan bazen sevgisini kaybetmez.
Sadece o sevgiyi taşıyacak gücünü kaybeder.
Bu yüzden sevdiğiniz insanın kalbine iyi bakın.
Her kalp bir kez kırılır sanmayın.
Kalp kırılır, onarılır, yeniden kırılır…
Ama her kırılışta biraz daha sessizleşir.
Ve bir gün insan, konuşarak anlatmak yerine susarak gitmeyi seçer.
O gün geldiğinde ise en ağır cümle şudur:
“Ben seni hâlâ seviyorum ama artık senin yanında kendimi korumak zorundayım.”
Sevgi, insanı kendinden vazgeçirmek değil; kendisi olarak kalabildiği yerde huzur bulmasını sağlamaktır.
Öyleyse sevin…
Ama incitmeden.
Sarılın…
Ama boğmadan.
Yanında olun…
Ama kendinizden vazgeçmeden.
Ve bir insanın kalbine girdiyseniz, orada bıraktığınız izin güzel olmasına özen gösterin.
Çünkü hayat geçiyor.
İnsanlar değişiyor.
Yollar ayrılıyor.
Bazı hikâyeler yarım kalıyor.
Geriye ise çoğu zaman tek bir şey kalıyor:
Birbirimize nasıl hissettirdiğimiz…
Unutmayın;
Bir insanın hayatında iz bırakmak istiyorsanız, önce onun kalbinde yara açmamayı öğrenin.
Çünkü sevgi, kırıp döktükten sonra “özür dilerim” demek değil;
kırmamak için baştan özen göstermektir.
Ve bazen bir insanın sizden istediği tek şey şudur:
“Seveceksen beni, kırıp dökmeden sev…”