Malatya kamuoyu olarak, İnanç Siraç Kara Ölmeztoprak’ın bugüne kadar yürüttüğü çalışmaları ve özellikle basınla kurduğu yakın teması takdirle karşılıyorduk. Belirli aralıklarla gerçekleştirilen basın konteyneri ziyaretleri, yerel medya açısından hem moral hem de iletişim adına önemli bir değer taşıyordu.
Ancak son yaklaşık dört aydır bu temasın kesintiye uğraması, yalnızca bir eksiklik değil, aynı zamanda bir soru işareti doğurmuştur. Sayın vekile doğrudan ulaşamamak bir yana, danışmanları aracılığıyla kurmaya çalışılan iletişimin de karşılıksız kalması, basın mensuplarında haklı bir kırgınlık oluşturmaktadır.
Siyaset ile basın arasındaki ilişki, karşılıklı anlayış ve süreklilik gerektirir. Eğer ortada bir yanlış anlaşılma, olumsuz bir kanaat ya da eksik bilgi varsa, bunun açık bir iletişimle giderilmesi gerekir. Zira nezaket, sadece iyi zamanların değil, zor zamanların da en önemli rehberidir.
Geçmişte benzer eleştirilerin odağında yer alan Öznur Çalık ile kıyaslamalar yapılması da bu noktada dikkat çekicidir. Kamuoyunda oluşan “ulaşılabilirlik” algısı, bir siyasetçinin en önemli sermayelerinden biridir. Bu sermayenin zedelenmesi ise uzun vadede güven kaybına yol açabilir.
Oysa erdemli bir duruş; eleştiriye açık olmayı, iletişimi koparmamayı ve her kesime eşit mesafede kalabilmeyi gerektirir. Nezaket, yalnızca bireysel bir meziyet değil, aynı zamanda kamusal sorumluluğun da bir parçasıdır.
Bugün gelinen noktada sorulması gereken soru şudur: Basınla güçlü bir bağ kurmuş bir siyasetçi neden bu bağı zayıflatır? Eğer bu bir tercihse, bunun gerekçesi kamuoyuyla paylaşılmalıdır. Eğer bir iletişim kazasıysa, telafisi gecikmeden yapılmalıdır.
Çünkü unutulmamalıdır ki; siyaset, sadece karar alma mekanizması değil, aynı zamanda güven inşa etme sanatıdır. Bu sanatın en temel unsuru ise samimiyet ve sürekliliktir.