Saadet Partisi Malatya İl Başkanı Hamza Paşahan'ın bugün yaptığı açıklamalarda deprem sonrası Malatya'nın yaşadığı sorunları yeniden gündeme taşıması dikkat çekiciydi. Açıkçası, dile getirdiği birçok konu Malatyalıların günlük hayatta karşı karşıya kaldığı gerçek sorunlarla örtüşüyor. Şehrin yeniden inşa süreci, kalıcı konutların durumu, ticaretin toparlanması, altyapı eksiklikleri ve vatandaşın beklentileri hâlâ kamuoyunun en önemli gündem maddeleri arasında yer alıyor.
Ancak açıklamanın dikkat çeken başka bir yönü vardı.
Paşahan, eleştirilerini AK Parti Malatya milletvekilleri Bülent Tüfenkci, Abdurrahman Babacan ve İhsan Koca üzerinden şekillendirdi. Kamuoyunda doğal olarak şu soru da soruluyor: Peki neden İnanç Siraç Kara Ölmeztoprak hakkında herhangi bir değerlendirme yapılmadı?
Bu soru bir siyasi polemik üretmek için değil, temsil sorumluluğunun bütün milletvekilleri açısından eşit şekilde değerlendirilmesi gerektiği için önemlidir. Çünkü Malatya'yı temsil eden her milletvekili, vatandaşın gözünde aynı derecede sorumluluk taşır. Eğer şehirde eksikler varsa, bu eksikler yalnızca bazı isimlerin değil, tüm temsil mekanizmasının değerlendirilmesini gerektirir.
Özellikle son dönemde kamuoyunda sıkça dile getirilen bir başka konu da erişilebilirlik meselesidir. Siyasetçinin halkla iç içe olması sadece programlarda görünmekle, toplantılara katılmakla ya da sosyal medya paylaşımları yapmakla ölçülmez. Asıl ölçü, vatandaşın kendisine ulaşabildiği, sorununu aktarabildiği ve geri dönüş alabildiği noktada ortaya çıkar.
Birçok vatandaşın ortak serzenişi, telefonlara dönüş alınamaması, mesajların yanıtsız kalması ve görüşme taleplerinin danışmanlar üzerinden nazik ancak sonuçsuz şekilde geçiştirilmesidir. Elbette her milletvekilinin günlük programı yoğun olabilir. Her aramaya cevap vermesi, her mesaja anında dönüş yapması mümkün olmayabilir. Ancak sürekli tekrar eden benzer şikâyetler ortaya çıkıyorsa, burada vatandaşın algısını dikkate almak gerekir.
Siyasette algı bazen gerçeklerden daha güçlüdür. Vatandaş kendisini dinlenmemiş hissediyorsa, yapılan hizmetlerin önemli bir kısmı görünmez hâle gelebilir.
Dahası, bazı vatandaşlar tarafından dile getirilen bir başka dikkat çekici husus da eleştiri yapanlarla kurulan ilişkiler konusudur. Kendisini sürekli eleştiren kişi ve çevrelerle yakın çalışma yürütülürken, destek veren ya da iyi niyetli eleştiriler sunan insanların dışarıda bırakıldığı yönündeki değerlendirmeler kamuoyunda zaman zaman konuşulmaktadır. Bu doğru da olabilir, yanlış da olabilir. Ancak bu tür kanaatlerin oluşması bile siyasetçi açısından üzerinde düşünülmesi gereken bir durumdur.
Çünkü siyaset, yalnızca alkışlayanlarla değil; eleştirenlerle, soru soranlarla ve zaman zaman sitem edenlerle birlikte yürütülen bir süreçtir. Vatandaşın görevi soru sormak, siyasetçinin görevi ise bu sorulara cevap vermektir.
Bugün gelinen noktada Malatyalıların beklentisi çok nettir. Deprem sonrası büyük bir mücadele veren bu şehir, temsil makamlarında bulunan isimlerden daha fazla iletişim, daha fazla şeffaflık ve daha fazla ulaşılabilirlik beklemektedir.
Bu nedenle asıl mesele bir milletvekilini hedef almak ya da bir başka milletvekilini korumak değildir. Asıl mesele şudur:
Malatya'nın sorunları konuşulurken neden bazı isimler sürekli tartışmanın merkezinde yer alırken, bazı isimler kamuoyu değerlendirmelerinin dışında kalmaktadır?
Bu sorunun cevabını en iyi verecek olanlar siyasetçiler değil, onları seçen Malatya halkıdır. Çünkü demokrasilerde nihai değerlendirme makamı ne parti teşkilatlarıdır ne de siyasi aktörlerdir; son sözü her zaman vatandaş söyler. Malatyalılar da depremin ardından geçen yıllarda kimin kendilerine ulaştığını, kimin sorunlarını dinlediğini ve kimin beklentilerine karşılık verdiğini günü geldiğinde kendi vicdanlarında değerlendirecektir.
