"Allah'ım kimseyi kimseye muhtaç etme; öz kardeşine dahi..."
Yaş ilerledikçe insan birçok şeyi daha net görüyor. Kimin yanında olduğunu, kimin sadece kendi çıkarının peşinden yürüdüğünü, kimin zor günlerde sessizce uzaklaştığını daha iyi anlıyor.
Aynı evde büyümek, aynı sofraya oturmak, aynı anne ve babanın evladı olmak elbette önemlidir. Ancak yıllar bana şunu öğretti: Kardeşlik yalnızca kan bağı değildir. Gerçek kardeşlik; vefadır, sadakattir, zor zamanda omuz vermektir.
Bugün 57 yaşındayım. Hayatın bana verdiği en büyük zenginliklerden biri, yetiştirdiğim iki evladımdır. Kızım mutlu bir yuva kurdu, bana dünyalar tatlısı iki torun verdi. Damadım on yıldır saygıda kusur etmeden ailemizin bir parçası oldu. Oğlum ise her zaman aile değerlerine sahip çıkan, büyüğünü bilen bir evlat olarak yetişti.
Evet, kardeşlerimle zaman zaman sıkıntılar yaşadım. Kırıldığım, üzüldüğüm, hatta hayal kırıklığına uğradığım anlar oldu. Fakat hiçbir zaman çocuklarıma dönüp de "Amcalarınızı aramayın, sormayın" demedim. Çünkü kişisel kırgınlıkların, bir sonraki neslin gönlüne taşınmaması gerektiğine inanırım.
Evlatlarım bugün de amcalarını arar, hal hatır sorar. Çünkü ben onlara kin değil, aile olmayı öğrettim. Kırgınlık değil, saygı bırakmaya çalıştım. İnsan kendi hesabını kendi görmeli; çocukların kalbine ise sevgi ekmelidir.
Ne yazık ki bazı insanlar kendi öfkelerini çocuklarına miras bırakır. Kendi kavgalarını aile bağlarının önüne koyar. Oysa gerçek olgunluk, kişisel meseleleri genç nesillerin omuzlarına yüklememektir.
Kardeşlik; sen düşerken elinden tutan, yokluğunda arkandan konuşmayan, başarına sevinen, derdine ortak olan insandır. Bazen kan bağı olmayan biri kardeş olurken, bazen aynı anne babadan doğan insanlar birbirine yabancı kalabilir.
Hayat bana şunu öğretti: İnsan kardeşini seçemez ama kardeşliğin nasıl yaşanacağını seçebilir.
Bugün dönüp geriye baktığımda, sahip olduklarıma şükrediyorum. Evlatlarıma, torunlarıma, aile terbiyesine ve vicdanıma şükrediyorum. Çünkü günün sonunda insanın geriye bıraktığı en değerli miras; malı, mülkü değil, yetiştirdiği insanların karakteridir.
Kardeşlik kanla başlar; ama ancak vefayla yaşar.
