M. Said Yalçın

İnsanlara Güvensiz, Acılara Hissiz Bir Hayatın İçinden Geçiyoruz

M. Said Yalçın

Yaşayıp gidiyoruz işte…

Günler birbirini kovalıyor, insanlar hayatımıza girip çıkıyor, bazıları iz bırakıyor, bazıları ise ardında yalnızca bir sessizlik bırakıyor. Zaman ilerledikçe hayatın bize öğrettiği en ağır gerçeklerden biri de şu oluyor: İnsanlara duyduğumuz güven azaldıkça, acılara karşı geliştirdiğimiz hassasiyet de giderek köreliyor.

Bir zamanlar küçük bir kırgınlık bile günlerce içimizi acıtırken, bugün çok daha büyük hayal kırıklılıklarını sessizce karşılayabiliyoruz. Çünkü insan, tekrar tekrar incindikçe kendini korumayı öğreniyor. Güvenmek yerine şüphe etmeyi, bağlanmak yerine mesafe koymayı, anlatmak yerine susmayı tercih ediyor.

Bazen kimsesiz hissediyoruz. Kalabalıkların ortasında bile insanın kendisini yapayalnız bulabileceğini öğreniyoruz. Çevremizde onlarca insan varken derdimizi anlatacak, sessizliğimizi anlayacak birini bulamamak; yalnızlığın aslında insan sayısıyla değil, anlaşılabilmekle ilgili olduğunu gösteriyor.

Bazen de istenmediğimizi düşünüyoruz. Bir kapının bize kapanması, bir telefonun hiç çalmaması, bir cümlenin yarım bırakılması ya da bir insanın hayatımızdan sessizce çekilmesi… Küçük gibi görünen bu ayrıntılar, insanın içinde büyük boşluklar oluşturabiliyor.

Belki de çağımızın en büyük problemi, insanların birbirinden uzaklaşması değil; birbirine gerçekten ulaşamaması.

Herkes konuşuyor ama çok az kişi dinliyor. Herkes bir şeyler anlatıyor ama çok az kişi karşısındakinin sessizliğini okuyabiliyor. İnsanlar birbirine yakın duruyor fakat kalpler arasındaki mesafeler her geçen gün biraz daha büyüyor.

Oysa hayat, yalnızca nefes alıp vermekten ibaret değil.

Hayat; güvenebilmek, sevebilmek, anlaşılabilmek ve bir başkasının acısına kendi acınmış gibi yaklaşabilmektir. İnsan kalabilmenin en önemli şartlarından biri de başkasının yarasını görmezden gelmemektir.

Çünkü hepimiz bir gün kimsesiz kalabilir, hepimiz bir gün istenmediğimizi düşünebilir ve hepimiz bir gün bir başkasının anlayışına ihtiyaç duyabiliriz.

Yaşayıp gidiyoruz işte…

Ama mesele yalnızca yaşamak değil.
Mesele, bu hayatın içinden geçerken insanlığımızı kaybetmeden yürüyebilmek.

Yazarın Diğer Yazıları