Bir şehir düşünün…
Yaralı ama ayakta.
Yorgun ama vazgeçmemiş.
Sessiz ama içten içe yeniden nefes alan…
Malatya işte tam olarak böyle bir şehir.
6 Şubat 2023 sabahı, takvimden bir gün kopmadı sadece; bu kentin kalbinden de koca bir parça alındı. Sokaklar sustu, evler yarım kaldı, hatıralar tozun toprağın altında kaldı. Umut kelimesi bile ürkekçe telaffuz edilir oldu bir süre.
Ama şehirler, insanlar gibi…
Düşer, yaralanır ama tutunacak bir dal buldu mu yeniden ayağa kalkar.
Bugün Malatya’da bu tutunmayı görmek mümkün. Saray Mahallesi’nde, Kışla Caddesi’nde yükselen 30 metrelik yeni yol; sadece bir imar çalışması değil, bir “yeniden başlama” cümlesidir aslında. Sayın Vali Seddar Yavuz’un paylaştığı görüntüler, betondan çok daha fazlasını anlatıyor: “Buradayız, vazgeçmedik.”
Merkeze haftada bir giden biri olarak söylüyorum; bu şehrin şantiyelerinde sadece demir kesilmiyor, beton dökülmüyor. Orada umut yükseliyor. Vinçlerin sesi, çekicin vuruşu, bitmeye yaklaşan binaların gölgesi… Hepsi bir ağızdan “Ben hâlâ Malatya’yım” diyor.
Evet…
Esnaf dertli.
Vatandaş yorgun.
Yollar zor, toz sabrı zorluyor.
Bunları yok saymak olmaz. Dert, dile gelmezse büyür çünkü. Yol medeniyettir, doğrudur. Ama bazen medeniyete giden yol da sabırdan geçer. Büyük acıların ardından kurulan şehirler, aceleyle değil; emekle, anlayışla ve en çok da birlikle ayağa kalkar.
Bu yüzden ne olur, birlik ve beraberliği zihnimizden silmeyelim. Birbirimizi suçlamaktan çok, birbirimize yaslanalım. Çünkü Malatya, en çok bunu hak ediyor.
Ve gelin bir cümlede buluşalım:
Bir şehir ol mesela… Malatya gibi.
De ki: Malatya’daki kayısılar bitene kadar seveceğim seni…
Tüm zorluklara rağmen gece gündüz çalışan, bu şehrin yükünü omzunda taşıyan Sayın Vali Seddar Yavuz ve emeği geçen herkese destek olmak; bir siyasi duruş değil, bir şehir duruşudur. Çünkü Malatya’yı ayağa kaldırmak, sadece binaları değil; kırılan kalpleri de onarmaktır.
Ve evet…
Malatya kendine geliyor.
Yavaş, sabırlı ama onurlu bir şekilde.
